Dystrofia
Dystrofie to choroby (albo raczej zaburzenia) wywołane niewłaściwym odżywianiem (lub brakiem odżywiania) narządów i tkanek. Zaburzenia te mogą prowadzić nawet do zaniku komórek, tkanek i części ciała – w łagodniejszej postaci do zmian zwyrodnieniowych.
Jedną z odmian dystrofii jest dystrofia mięśniowa. Jest to dziedziczna i przewlekła choroba tkanki mięśniowej, której objawy pojawiają się zwykle u dzieci i młodzieży.
Dystrofia mięśniowa polega na stopniowym osłabieniu, a w końcu zanikaniu mięśni szkieletowych.
Istnieją trzy podstawowe rodzaje dystrofii mięśniowej:
1) Dystrofia mięśniowa Duchenne’a (zwana też rzekomoprzerostową) – to najczęściej spotykany typ choroby, który objawia się tylko u chłopców w ich pierwszych latach życia. Do pierwszych objawów zalicza się tu trudności w poruszaniu: wchodzeniu i schodzeniu ze schodów oraz wstawaniu (z pozycji leżącej i siedzącej). Następnie pojawiają się zaniki mięśniowe (często towarzyszy im przerost łydek – w miejscu dawnej tkanki gromadzi się tłuszcz, tworząc tzw. rzekome przerosty mięśni), czego skutkiem są przykurcze mięśni w stawach, trudności w chodzeniu (tzw. „kaczy chód”), następuje zniekształcenie kręgosłupa (lordoza), odsuwają się łopatki, potęgują się trudności ze wstawaniem. Choroba rozwija się przez wiele lat, jej ostatecznym skutkiem jest powstanie niedowładów mięśni, co może nawet całkowicie uniemożliwić chodzenie.
2) Dystrofia o postaci obręczowej – ten typ choroby objawia się bez względu na płeć (chorują zarówno chłopcy, jak i dziewczęta) zanikiem mięśni obręczy miedniczej, a pierwsze objawy pojawiają się dopiero w drugiej lub trzeciej dekadzie życia.
3) Dystrofia o postaci twarzowo-łopatkowo-ramieniowej – ten typ choroby objawia się głównie u dziewcząt, najczęściej schorzeniami mięśni ramion, łopatek i twarzy (np. upośledzona mimika twarzy).
Oprócz wyżej wymienionych podstawowych typów dystrofii mięśniowej wymienia się również dystrofię mięśniową Beckera, która podobnie jak dystrofia Duchenne’a jest chorobą dziedziczną objawiającą się głównie u chłopców. Podstawową jednak różnicą jest fakt, że dystrofia Beckera ma znacznie wolniejszy, a jednocześnie łagodniejszy przebieg.
Na dystrofię nie ma lekarstwa, jedyną formą walki z chorobą jest rehabilitacja. Jak w przypadku wszelkich zaburzeń ważna jest profilaktyka i badania.